وبلاگ اطلاعات عمومی
» اوتیسم و ناتوانی های یادگیری: تفاوت چیست؟
بسیاری از افراد اوتیسم و مشکلات یادگیری را اشتباه درک می کنند
اوتیسم یک ناتوانی رشدی عصبی با شیوع تخمینی یک تا دو درصد از جمعیت آمریکا و سراسر جهان است. تنوع معلولیت به این معنی است که تجربه فردی هر فرد از اوتیسم و نیاز به حمایت و خدمات می تواند به طور گسترده ای متفاوت باشد. به همین دلیل، تشخیص بالینی در DSM-5 انجمن روان پزشکی آمریکا از اصطلاح اختلال طیف اوتیسم استفاده می کند. با این حال، همه کودکان، جوانان و بزرگسالان در طیف اوتیسم یک پروفایل عصبی غیر معمول با چندین ویژگی کلیدی را تجربه می کنند. یعنی زبان و ارتباطات غیر معمول، تعامل اجتماعی، هماهنگی حرکتی و پردازش حسی و عملکرد اجرایی دارند.
آمریکاییهایی که در طیف اوتیسم قرار دارند، چالشهای اساسی را برای دستیابی به فرصتهای شغلی رقابتی یکپارچه که با علایق و استعدادهای آنها مطابقت دارد، تجربه میکنند. بر اساس ادبیات تحقیق، آنها بیکاری قابل توجهی را تجربه می کنند. بزرگسالان و جوانان در طیف اوتیسم نیز موانعی را برای تکمیل فرصتهای آموزشی پس از دبیرستان، دسترسی به مراقبتهای بهداشتی و دستیابی به زندگی اجتماعی یکپارچه تجربه میکنند.
کارفرمایان به طور فزاینده ای بر گسترش تلاش ها برای بهبود دسترسی به شغل برای نامزدهای شغلی در طیف اوتیسم تمرکز کرده اند تا از استعدادهای متنوع آنها بهره ببرند. بسیاری از کارفرمایان بزرگ و کوچک سیاستها و شیوههای استخدام، خود را برای افزایش دسترسی این جمعیت تنظیم کردهاند. منابعی که می توانند به کارفرمایان و سایرین در حمایت از کارمندان در طیف اوتیسم کمک کنند
مطلب مرتبط
تفاوت بین چربی های امگا 3 و چربی های امگا 6 چیست؟روانشناس های بالینی توضیح می دهند که این تشخیص ها همیشه با هم ظاهر نمی شوند
درک نادرست اوتیسم و ناتوانی یادگیری شاید تا حدی منعکس کننده سابقه این دو تشخیص است که اغلب در کنار هم قرار می گیرند و عدم درک و آگاهی از اوتیسم. درست است که این دو تشخیص می توانند همزمان وجود داشته باشند، اما می توانند متقابل هم باشند.
هر دو تشخیص بیماری مادام العمر هستند. مشکلات مربوط به هر دو از دوران کودکی وجود دارد و هیچکدام "درمان" ندارند. هر دو احتمالاً تأثیر قابل توجهی بر زندگی افراد و نحوه نگرش و تفسیر آنها از جهان و دیگران خواهند داشت. ما امیدواریم که درک ما از اوتیسم در سال های اخیر تا حدودی توسعه یافته باشد.
از نظر اجتماعی منزوی، به ظاهر جدا از جهان و استعداد بالایی در زمینه ها و علایق خاص. مرد بارانی مردی مبتلا به اوتیسم را با هوش بالا اما مشکلات قابل توجهی در زمینه های دیگر عملکرد مانند ارتباطات اجتماعی به تصویر می کشد. چه احساس کنید که Rain Man تصویر مثبتی از یک فرد مبتلا به اوتیسم ارائه می دهد یا خیر، مطمئناً نشان می دهد که چگونه اوتیسم همیشه با ناتوانی ذهنی همراه نیست.
ناتوانی ذهنی، که به عنوان ناتوانی یادگیری نیز شناخته می شود، در حال حاضر به عنوان کاهش قابل توجه توانایی در درک اطلاعات جدید یا پیچیده، یادگیری مهارت های جدید و کاهش توانایی برای مقابله مستقل تعریف می شود. به طور معمول، این با عملکرد فکری (که معمولاً به آن IQ گفته می شود) و عملکرد انطباقی (مهارت های مستقل روزانه) اندازه گیری می شود، که هر دو به طور قابل توجهی پایین تر از چیزی هستند که معمولاً با مشکلات در بیشتر یا در همه زمینه ها انتظار می رود. عملکرد فکری و مهارت های زندگی روزمره در نتیجه، افراد دارای ناتوانی یادگیری احتمالاً در طول زندگی خود به سطحی از حمایت نیاز دارند. میزان حمایت از فردی به فرد دیگر بسته به نقاط قوت و نیاز آنها متفاوت است. بسیاری به طور مستقل در جامعه با حداقل حمایت خانواده یا خدمات زندگی می کنند. برخی دیگر ممکن است به یک محیط خانه مراقبت یا خدمات زندگی پشتیبانی شده نیاز داشته باشند. ناتوانی یادگیری اغلب می تواند با مشکلات یادگیری خاص مانند نارساخوانی اشتباه گرفته شود. تفاوت اصلی در اینجا مشکلات خاص در مقابل مشکلات جهانی در یادگیری است.
اوتیسم یک اختلال طیفی در نظر گرفته میشود، به این معنی که در حالی که همه افراد مبتلا به اوتیسم مشکلات یکسانی دارند، این مشکلات وجود دارند و به روشهای متفاوتی بر آنها تأثیر میگذارند. در حال حاضر، ارزیابی تشخیصی به دنبال مشکلات قابل توجه و مداوم در ارتباط اجتماعی و تعامل اجتماعی و الگوهای محدود و تکراری رفتار، فعالیت ها یا علایق است. اوتیسم را می توان در افراد با و بدون اختلال یادگیری تشخیص داد. برای افراد دارای ناتوانی یادگیری غیرمعمول نیست که در زمینه هایی که معمولاً با اوتیسم مرتبط هستند، مشکلاتی داشته باشند، که تشخیص را در جمعیت ناتوانی یادگیری پیچیده تر می کند. افراد مبتلا به اوتیسم، مانند افرادی که دارای ناتوانی یادگیری هستند، ممکن است بسته به سطح نیازهای خود به حمایت اضافی از خانواده و/یا خدمات نیاز داشته باشند یا خیر. برای برخی، اوتیسم میتواند تأثیر قابلتوجهی بر عملکرد روزانه داشته باشد که در برداشت اولیه، میتواند بهعنوان ناتوانی یادگیری به اشتباه درک شود.
برای پزشکان، این نشان میدهد که چرا ارزیابی و فرمولبندی مناسب بسیار مهم است تا عمیقتر از سطح باشد. فهرستی از علائم ممکن است خلاصهای از نگرانیها یا مشکلات یک فرد را به ما ارائه دهد، اما در مورد اینکه چرا آنها چه احساسی دارند، به آنچه فکر میکنند فکر میکنند یا به جهان آنگونه که به دنیا مینگرند، اطلاعات کمی به ما میدهد. مانند هر تشخیص یا مشکل دیگری که ممکن است از مشتریان خود حمایت کنیم، درک مداخله آگاهانه است. بدون این، ما با این خطر مواجه می شویم که مشتریان با تلاش برای جا دادن افراد در خدمات نامناسب شکست بخورند، و بعداً به این فکر می کنیم که چرا این کار اشتباه انجام شد. بنابراین نه تنها بین ناتوانی یادگیری و اوتیسم تفاوت وجود دارد، بلکه باید به آن توجه کرد.
آیا اوتیسم یک معلولیت است؟
زمانی که به اوتیسم فکر می کنیم، ممکن است (یا ممکن است نشوند) چیزهای زیادی به ذهنمان خطور کند. این سوال که آیا افراد اوتیستیک ناتوان هستند یا خیر، سوالی است که برای دهه ها مورد بحث قرار گرفته است و متخصصان پزشکی عمدتاً کسانی هستند که قدرت را در مورد چگونگی دستیابی به این پاسخ در دست دارند. بسیاری ممکن است افراد اوتیستیک را به عنوان زندگی غم انگیز تصور کنند، در حالی که دیگران در مورد داشتن «ابر قدرت ها» و برتری هایی نسبت به دیگران صحبت کنند. واقعیت این است که هیچ یک از این پاسخ ها طیف کاملی از تجربه اوتیسم را در بر نمی گیرد.
معلولیت چیست؟
دو مدل معمولاً ذکر شده وجود دارد که نحوه تفکر ما در مورد ناتوانی را تعریف می کند (بیش از دو مدل وجود دارد، اما برای اهداف این مقاله به دو مورد رایج ترین آنها فکر خواهیم کرد).
مدل پزشکی ناتوانی:
از نظر تئوری ناتوانی، این مدل بیان می کند که ناتوانی از مسائل فیزیولوژیکی ناشی می شود. به عبارت دیگر، مشکل بدن، بدنی را به وجود می آورد که نمی تواند در جامعه مشارکت کامل داشته باشد.
با توجه به اوتیسم، این بدان معنی است که افراد اوتیستیک دارای رشد نامناسب مغز هستند که در مقایسه با گروه غیر اوتیستیک منجر به نقص می شود.
الگوی اجتماعی معلولیت:
مدل اجتماعی ناتوانی را نتیجه تبعیض سیستماتیک و عدم دسترسی می داند.
طبق این مدل، افراد اوتیستیک توسط خود اوتیسم ناتوان نمی شوند، با توجه به اینکه اوتیسم یک مقوله تشخیصی ساخته شده اجتماعی است، بلکه توسط دنیایی طراحی شده است که برای گروه های بسیار خاصی از افراد (مثلاً افراد عصبی) طراحی شده است.
این بدان معنی است که معلولیت را می توان از طریق استفاده از ویژگی های دسترسی پذیرفت که محیط را بهتر با فرد اوتیستیک سازگار می کند.
مشکل این دو مدل ناتوانی این است که کاملاً با اوتیسم به عنوان یک مقوله تشخیصی مطابقت ندارند. در حالی که این درست است که بسیاری از افراد اوتیستیک با استفاده از امکانات و تغییرات در محیط کمتر احساس ناتوانی می کنند، مواردی مانند بیزاری از نورهای روشن همچنان در روزهای آفتابی مشکل ساز خواهد بود. صرف نظر از این، به این معنی نیست که یک فرد دارای مغزی نامنظم است، بنابراین هیچ یک از مدل ها مناسب نیستند.
ناتوانی پویا
خود اوتیسم وجود ندارد، آنچه وجود دارد افراد اوتیستیک هستند. افراد به ندرت در طول یک دوره زمانی دقیقاً یکسان باقی می مانند، و به این ترتیب، معلولیت نیز چنین نیست. به همین دلیل، من از اوتیسم به عنوان یک ناتوانی پویا یاد می کنم. این بدان معنی است که تعدادی از عوامل باید کنار هم جمع شوند تا نقاط قوت و مبارزات ما و نقشی که روز به روز در زندگی ما دارند را مشخص کنند.
ممکن است برخی روزها احساس کنیم بسیار توانمند هستیم و به آنچه نیاز داریم برسیم، روزهای دیگر ممکن است دشوارتر باشند و بیشتر احساس کنیم که یک فرد معلول هستیم.
مشکل این است که ناتوانی در جامعه به عنوان یک نقطه ثابت مفهوم سازی شده است، به این معنی که وقتی آن روزهای خوب را سپری می کنیم، می تواند منجر به سندرم ایمپوستر شود و ما را وادار کند که تجربه خودمان از اوتیسم را زیر سوال ببریم.
مطلب مرتبط
اسموتی، آبمیوه یا میوه کامل؟ سالمترین روش مصرف میوه کدام است؟برچسب های عملکردی
احتمالاً شنیده اید که مردم در مورد اوتیسم "با عملکرد بالا" و "کم کارکرد" صحبت می کنند. ممکن است در مورد اختلالات طیف اوتیسم سطوح 1، 2 و 3 شنیده باشید. این اصطلاحات ظاهراً سطح ناتوانی ما را توصیف می کنند، اما باز هم گمراه کننده هستند. برچسبهای عملکردی ارتباط نزدیکی با وضعیت اقتصادی فرد دارند. کسانی که کم کارکرد تلقی می شوند به این دلیل طبقه بندی می شوند که بعید است هرگز به خود متکی باشند، هدف اصلی نئولیبرالیسم. کسانی که عملکرد بالایی دارند، کسانی هستند که سیستم اقتصادی از خصلت ها و تفکر بیرون از چارچوب آنها برای ایجاد سود و رشد استفاده می کند.
مشکلات دیگری در مورد این برچسب ها برای ناتوانی وجود دارد. آن دسته از افراد اوتیستیک که نیازهای حمایتی بالاتری دارند، اغلب یک زندگی مستقل و محدود با اطرافیان خود دارند و تصور میکنند که نمیتوانند به زندگی خود کمک کنند یا حتی میخواهند. برای کسانی که به حمایت کمتری نیاز دارند، اغلب یک زندگی پر از مبارزه و اتکا به نفس آسیب زا در سیستمی است که برای آنها طراحی نشده است و می توان انتظار داشت.
اما آیا اوتیسم در واقع یک ناتوانی است؟
به زبان ساده، بله. صرف نظر از اینکه چه مدل هایی از ناتوانی استفاده می شود، یا چه میزان حمایت ممکن است یک فرد نیاز داشته باشد، افراد اوتیستیک مشکلات مربوط به ناتوانی را تجربه می کنند. این می تواند به شکل تبعیض توانا، جرایم ناشی از نفرت و جنایت همسر، دسترسی نامناسب به محیط، یا مسائلی باشد که نمی توان با آنها سازگاری داشت.
مشکل این است که معلولیت به عنوان یک چیز ذاتا بد قرار گرفته است. حقیقت این است که ناتوانی، مانند اوتیسم، خنثی است. ذاتاً خوب یا بد نیست، این یک واقعیت زندگی است. بعضی روزها نسبت به روزهای دیگر احساس بهتری نسبت به آن خواهیم داشت، بعضی روزها سخت تر از روزهای دیگر خواهند بود. این ایده که ناتوانی یک چیز منفی است که باید از گفتمان پیرامون اوتیسم حذف شود، توانایی گرایی است. ما ناتوانی را به عنوان چیزی که به انسانیت ما آسیب می رساند قرار می دهیم.
به عبارت دیگر پرهیز از موضوع معلولیت به طور ناخواسته افراد ناتوان از جمله افراد اوتیستیک را غیرانسانی می کند. به همین دلیل است که ما به جهانی فراگیرتر نیاز داریم و به همین دلیل است که باید تجسم معلولان را از سنین جوانی عادی کنیم.
