امروز 25 اردیبهشت در تقویم روزی برای شاعر دوستان یادآور یک حس فرهنگیِ عمیق و قشنگ است. روز بزرگداشت فردوسی که همیشه یک حالوهوای افتخارآمیز دارد ؛ انگار آدم یک لحظه میایستد و به ریشههاش نگاه میکند. فردوسی برای خیلیها یک تکیهگاه احساسی و هویتی است.
روز بزرگداشت فردوسی، تنها یادآوری یک نام یا یک شاعر بزرگ نیست؛ بزرگداشتِ روحی است که هزار سال از ما دور شده، اما هنوز در رگهای زبان فارسی جریان دارد. فردوسی نه فقط خالق شاهنامه، بلکه احیاگر هویت زبانی و فرهنگی ملتی بود که در پیچوخم تاریخ، بارها تا لبه فراموشی پیش رفته بود.
او با صبری شگفتانگیز، سی سال از عمر خود را صرف سرودن داستانهایی کرد که در ظاهر روایت پهلواناناند، اما در حقیقت ستونهای حافظه تاریخی ما را شکل دادهاند. شاهنامه، کتابِ قدرت و خرد است؛ جایی که رستم نه تنها جنگاور، که نماد پایداری در برابر فراموشی است و زال و سهراب و سیاوش، هر کدام آینهای از دردها، عشقها و انتخابهای انسان.
در روز بزرگداشت فردوسی، ما تنها به گذشته نگاه نمیکنیم؛ بلکه به این میاندیشیم که چگونه واژهها میتوانند ملتی را زنده نگه دارند. فردوسی نشان داد که زبان فقط ابزار سخن گفتن نیست؛ قلبِ تپندهی هویت یک سرزمین است.
شاید راز ماندگاری او همین باشد: اینکه شعرش را برای شهرت نگفت، برای وطن گفت؛ و وطن هرگز شاعرش را فراموش نکرد.
بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی
آموزش تصویری حرکات بدنسازی
مشاهده
وبلاگ اطلاعات عمومی
مطلب مرتبط
عکس روز ناسا از یک خوشه ستارهای جوان
